شعر ی از مهرداد اوستا به بهانه ی بیستم بهمن سالروز ولادت او

داستان عشق و خیانتی که باعث سروده شدن این شعر شد به گوش کمتر کسی رسیده.که با خوندن مطلب زیر به این مساله پی خواهید برد.

مهرداد اوستا در جوانی عاشق دختری شده و قرار ازدواج می گذارند. دختر جوان به دلیل رفت و آمد هایی که به دربار شاه داشته ، پس از مدتی مورد توجه شاه قرار گرفته و شاه به او پیشنهاد ازدواج می دهد.
دوستان نزدیک اوستا که از این جریان باخبر می شوند، به هر نحوی که اوستا متوجه خیانت نامزدش نشود سعی می کنند عقیده ی او را در ادامه ی ارتباط با نامزدش تغییر دهند. ولی اوستا به هیچ وجه حاضر به بر هم زدن نامزدی و قول خود نمی شود . تا این که یک روز.

مهرداد اوستا به همراه دوستانش ، نامزد خود را در لباسی که هدیه ای از اوستا بوده ، در حال سوار شدن بر خودروی مخصوص دربار می بیند...

مهرداد اوستا ماه ها دچار افسردگی شده و تبدیل به انسانی ساکت و کم حرف می شود. سال ها بعد از پیروزی انقلاب ، وقتی شاه از دنیا می رود ، زن های شاه از ترس فرح ، هر کدام به کشوری می روند و نامزد اوستا به فرانسه ..

در همان روزها ، نامزد اوستا به یاد عشق دیرین خود افتاده و دچار عذاب وجدان می شود. و در نامه ای از مهرداد اوستا می خواهد که او را ببخشد. اوستا نیز در پاسخ نامه ی او تنها این شعر را می سراید..
 

شکوفه ی اشک 

وفا نکردی و کردم، جفا ندیدی و دیدم
شکستی و نشکستم، بُریدی و نبریدم

اگر ز خلق، ملامت و گر ز کرده، ندامت
کشیدم از تو کشیدم، شنیدم از تو شنیدم

کی ام؟ شکوفه ی اشکی که در هوای تو هر شب
ز چشم ناله شکفتم، به روی شکوفه دویدم

مرا نصیب غم آمد، به شادی همه عالم
چرا که از همه عالم، محبّت تو گزیدم

چو شمع خنده نکردی، مگر به روز سیاهم
چو بخت جلوه نکردی، مگر ز موی سپیدم

به جز وفا و عنایت، نماند در همه عالم
ندامتی که نبردم، ملامتی که ندیدم

نبود از تو گریزی چنین که بار غم دل
ز دست شکوه گرفتم، به دوش ناله کشیدم

جوانی ام به سمند شتاب می شد و از پی
چو گرد در قدم او، دویدم و نرسیدم

به روی بخت ز دیده، ز چهر عمر به گردون
گهی چو اشک نشستم، گهی چو رنگ پریدم

وفا نکردی و کردم، به سر نبردی و بردم
ثبات عهد مرا دیدی ای فروغ امیدم

شعر از مهرداد اوستا، درس سیم زبان و ادبیات فارسی چهارم 

گذری بر زندگی مهرداد اوستا

محمدرضا رحمانی "معروف"مهرداد اوستا"در سال ۲۰ بهمن ۱۳۰۸ هجری خورشیدی در خانواده‌ای که به شعر و ادبیات علاقه داشتند، در شهر بروجرد بدنیا آمد. پدر بزرگ مادری وی، شاعری خوش قریحه بود. مهرداد استعداد فراوانی برای شعرگویی داشت به گونه‌ای که از کلاس پنجم ابتدایی با تشویق معلمان خود به سرودن شعر پرداخت. شعرهای دوران نوجوانی وی کمتر به انتشار رسیدند. علّت آن، تمایل وی به قصیده‌سرایی بود که سنگین‌تر از نوع اشعار متداول آن روزگار بود.

در سال ۱۳۲۰ و هنگامی که مهرداد نوجوانی دوازه ساله بود به همراه خانواده اش به تهران آمد و دوره دبیرستان خود را در یکی از دبیرستانهای شبانه این شهر به پایان رساند.

وی تحصیلات دانشگاهی خود را از سال ۱۳۲۷ با ورود به دانشکده معقول و منقول (الهیات) دانشگاه تهران آغار کرد و ابتدا لیسانس معقول و منقول گرفت و سپس با ادامه دادن تحصیل، با مدرک فوق لیسانس در رشته فلسفه از این دانشگاه فارغ التحصیل شد. از استادان وی می‌توان به بدیع الزمان فروزانفر اشاره کرد.

مهرداد اوستا هم‌زمان با تحصیل در دانشگاه، به استخدام وزارت آموزش و پرورش در آمد و به عنوان دبیر در چندین دبیرستان تهران به تدریس پرداخت.

مهرداد اوستا شعرهایی در مخالفت با رژیم پهلوی سرود و مدتی را به عنوان زندانی سیاسی در زندان گذراند.

اوستا در سال ۱۳۶۲ ریاست شورای شعر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را به عهده گرفت.

و بالاخره روز سه شنبه، ۱۷ اردیبهشت سال ۱۳۷۰، در حالی که مشغول تصحیح شعری در شورای شعر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در تالار وحدت بود دچار عارضه قلبی شد و درگذشت. مهرداد اوستا در قطعه هنرمندان در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.

**از آثا او می توان به موارد زیر اشاره کرد:

۱-رسائل خیام و تحقیق در شرح احوال حکیم نیشابوری

۲-تصحیح دیوان خواجه جمال الدین سلمان ساوجی

۳-مجموعه ی اشعار"از کاروان رفته"

۴-عقل و اشراق

۵-سخن شناسی در شعر

۶-پالیزبان،مجموعه ی چند نثر

منظومه ی "آرش کمانگیر"از مهمترین و معروفترین آثار مهرداد اوستا است.


**سبک شعری مهرداد اوستا:

اوستا در دو قالب" سنتی "و" نیمایی" شعر سروده است ولی بیشتر دلبستگی او به شعر "سنتی" و به خصوص قالب فراموش شده ی" قصیده"است.او از پیشگامان سبک"خراسانی نو"است که قصیده را با زبانی دیگر بیان می کرد.هم چنین در سرودن قالب های"غزل"،"مثنوی"و"قطعه"نیز مهارت بالایی داشت.

اوستا از بین شاعران معاصر بیشتر به"ملک الشعرای بهار"و"پروین اعتصامی"علاقه داشت و اشعار آنها را نمونه ی بارز شعر اصیل آن زمان می دانست.